Tagدر

استفاده از دوربین دوگانه در تلفن های هوشمند چه مزایایی دارد؟

استفاده از دوربین دوگانه در تلفن های هوشمند چه مزایایی دارد؟

با ورود تکنولوژی دوربین دوگانه به حوزه تلفن های هوشمند حالا دیوایس های همراه بیشتری به این ویژگی مجهز شده اند. کمپانی هایی چون هواوی، الجی و… با به کار بردن دو لنز دوربین روی تولیدات خود سعی دارند تا ضمن افزایش کیفیت دوربین های شان و معرفی قابلیت های مختلف، مشتریان را نیز به سمت خود بکشانند.

اساساً دوربین دوگانه به معنای استفاده از دو سنسور عکس در کنار یکدیگر است.

پیش از هر چیزی بیایید مطلب را با یک سوال واضح آغاز کنیم: دوربین دوگانه چیست؟ اساساً دوربین دوگانه به معنای استفاده از دو سنسور عکس در کنار یکدیگر است. به عبارت ساده تر این دو سنسور می توانند تصاویر مجزا به ثبت رسانده و با یکدیگر کار کنند. به طوری کلی نیز باید گفت که حسگر اصلی دیوایس های همراه همچون یک دوربین معمولی عمل می نماید.

این سنسور تصاویر رنگی را با بهترین کیفیتی که در توانش باشد، ثبت می کند. سنسور دوم نیز به منظور اضافه کردن عناصری که توسط سنسور اول قابل ثبت نیستند مورد استفاده قرار می گیرد، به خصوص از نظر عمق میدان (Depth of Feld). ترکیب این دو تصویر که به صورت الکترونیکی و با استفاده از نرم افزار دوربین انجام می گیرد، تصاویر مطلوب و با کیفیتی را تولید می نماید.

هر کدام از کارخانه های سارنده تلفن های هوشنمد در رابطه با دوربین های دوگانه، به منظور افزایش پتانسیل عکاسی با چنین دوربین هایی استراتژی خاص خود را دارند. پس بگذارید در ادامه ببینیم که استفاده از دوربین های دوگانه چه مزایایی با خود به همراه دارند.

تولید تصاویری 3 بعدی تر

بدیهی است که یکی از مزایای دوربین های دوگانه میزان پرسپکتیو تصاویر است. به عنوان مثال می توان به تلفن های هوشمند Honor 6X یا Huawei Mate 9 اشاره کرده؛ در این دیوایس ها به لطف وجود لنز دوگانه، فاصله به شکل بهتری تجزیه و تحلیل شده و سبب می شود بتوانید تصاویری تقریباً 3 بعدی دریافت کنید.

اگر چه این موضوع سبب ثبت تصاویر زیبا می شود، اما باید بگوییم که جزو ویژگی های اصلی دوربین های دوگانه به شمار نمی رود. تجزیه و تحلیل عمق میدان یکی از عناصر کلیدی است که اعمال افکت های خاص دیگر همچون افکت بوکه روی تصاویر را نیز ممکن می سازد.

اعمال افکت بوکه روی تصاویر

محتوای اضافی که توسط لنز دوم ثبت می شود، اجازه می دهد تا وضوح تصویر افزایش یابد. در دیوایس همراه HTC One M8 حتی گزینه ای به منظور افزودن افکت های رنگ به پس زمینه و یا پیش زمینه تصویر و همچنین کپی کردن بخشی از تصویر و اضافه کردن آن به تصویر دیگر نیز وجود دارد.

از این گذشته برخورد با ناحیه هایی که خارج از فوکوس (ناحیه تار) هستند می تواند افکتی تار را از طریق لنز دوربین بدست دهد. این امر سبب پدید آمدن افکت بوکه می شود. افکتی جذاب و لذت بخش که برای عکاسی پرتره مورد استفاده قرار می گیرد.

واقعیت افزوده

این مفهوم دیگری است که در تلفن های هوشمند Lenovo Phab 2 Pro و Asus Zenfone AR مورد استفاده قرار می گیرد. در حقیقت این دیوایس های همراه علاوه بر یک دوربین سنتی RGB، از یک لنز  Fish Eye در کنار دوربینی که Time of Flight نامیده می شود، استفاده می کنند.

ایده ای که سازندگان در سر دارند بسیار ساده است: به لطف لیزر مادون قرمزی که در دوربین گنجانده شده، نور منعکس می شود. عمق میدانی که در این شرایط به صورت الکترونیکی محاسبه می شود دقیق است و می توان آن را با استفاده از سنسور RGP ثبت نمود.

این دقیقاً علت علاقه گوگل به پروژه دوربین های تانگو است. تانگو از سه دوربین مختلف بهره می برد که به کمک آنها، حرکات بدن، عمق و نقشه برداری اتاق را به انجام می رساند؛ تمام این دوربین ها در موبایل ایسوس نیز جای گرفته اند. این نرم افزار به موبایل اجازه می دهد فاصله خود از دیوار، فاصله دو شی از یکدیگر و محل قرارگیری آنها در یک ساختمان را شناسایی کند.

تصاویری با جزئیات بیشتر

دستگاه های همراه Huawei P9 ،Mate 9 و Honor 8 هر کدام استراتژی متفاوتی را دنبال می کنند. به عبارت دیگر سنسور دوم تنها به صورت سیاه و سفید به ثبت تصاویر می پردازد و پس از آن رنگ با کمک نرم افزار به عکس مورد نظر افزوده می شود. به طور خلاصه این نوع تکنولوژی سبب می شود تا کاربر بتواند به تصاویری با جزئیات بیشتر و دقیق تر دسترسی داشته باشد.

جزئیات بیشتر حتی در شرایط نوری ضعیف

مدیریت شرایط نوری در عکاسی ضروری است به طوری که نبود شرایط نوری ایده آل برای عکاسان می تواند به یک کابوس بدل شود. همانطور که می دانید در جهان حرفه ای می توان منابع نوری ساختگی درست کرد و این چنین به شرایط نوری ایده آل رسید. این در حالی است که عکاسان آماتور در صورت نبود نور کافی خود را در شرایط وخیمی می بینند.

خوشبختانه لنز دوم در این زمینه به آن ها کمک می کند. این سنسور می تواند جزئیات بیشتری را ثبت کرده و سپس روشنایی مطلوب را به آن اضافه نماید. به طور کلی تصاویری که بدین شکل حاصل می شوند همیشه ایده آل نیستند، اما می توان گفت که نتیجه بسیار بهتر از زمانی است که تنها با یک سنسور به عکاسی می پردازید.

زوم کردن با کمترین افت کیفیت

برخی دیوایس ها مانند آیفون 7 پلاس برای ارائه قابلیت زوم بسیار عالی که برتر از زوم دیجیتال است بهینه شده اند. در رابطه با همین موضوع LG G5 نیز مسیر متفاوتی را دنبال می کند: یکی از سنسورهای دارای زاویه گسترده است؛ این بدان معناست که LG G5 می تواند با استفاده از سنسور دوم محدوده بسیار گسترده تری را ثبت نماید.

در مقابل از دوربین آیفون 7 پلاس برای ثبت تصاویر خاص تر همچون پرتره استفاده می شود. به عبارت دیگر این زاویه گسترده بعد دیگری را به تصویر اضافه می کند و با فعال شدن قابلیت زوم تصویر اصلی در پس زمینه قرار می گیرد. شما در این رابطه چه نظری دارید؟ تجربیات خود را با ما به اشتراک بگذارید.

در بخش تکنولوژی دیجیاتو بخوانید:

The post appeared first on .

استفاده از دوربین دوگانه در تلفن های هوشمند چه مزایایی دارد؟

ویرجین گلکتیک موفقیت ارزشمندی را در آزمایش هواپیمای فضایی خود به دست آورد

ویرجین گلکتیک موفقیت ارزشمندی را در آزمایش هواپیمای فضایی خود به دست آورد

«ویرجین گلکتیک» برای نخستین بار موفق شد سامانه ورود مجدد موسوم به feather را با موفقیت آزمایش کند. در این عملیات، هواپیما دو قسمت انتهایی را به داخل بدنه جمع می کند تا حالتی شبیه کپسول های فضایی پیدا کرده و زمانی که از فضای بیرون به جو زمین وارد می شود، عملکرد پایدارتری داشته باشد.

آزمایش قبلی این سامانه به سقوط هواپیما و مرگ خلبان منجر شد

شرکت ویرجین پس از تست گسترده این مانور روی زمین و اطمینان از عملکرد بی نقص آن، تصمیم گرفت پرواز آزمایشی هواپیمای VSS Unity را در مرکز هوافضای موهاوی (Mojave Air and Space Port) به اجرا درآورد. اهمیت این موضوع بدین خاطر است که حدود دو سال قبل، اختلال در عملکرد همین سیستم و فعال ساختن آن در سرعتی کمتر از حد ایده آل، باعث سقوط هواپیما و مرگ خلبان آن شد.

مرکز کنترل و خلبان، عملکرد این سیستم کاملاً رضایت بخش توصیف کردند

طبیعیست که جمع آوری و تحلیل اطلاعات و داده های مربوط به این پرواز آزمایشی به زمان بیشتری نیاز دارد، اما گزارش های اولیه از سیستم های نظارتی و توضیحات خلبان از تجربه عملکرد سامانه، کاملاً رضایت بخش اعلام شده است. با این حال یک مورد تست موفق نمی تواند ضریب اطمینان کافی را حاصل کند و قطعاً ویرجین مکانیسم مورد بحث را بارها در وضعیت های مختلف می آزماید.

این کمپانی فضایی قصد دارد در تست های بعدی سیستم feather را به سرعت پس از رها شدن در آسمان فعال سازد تا عملکرد آن را قبل از فرود روی زمین به طور کامل ارزیابی نماید. همچنین آزمایش در ارتفاع پایین تر و اتمسفر متراکم تر نیز در دستور کار این شرکت قرار دارد. در ادامه می توانید ویدیوی فاز سوم آزمایشات گسترده هواپیمای فضایی VSS Unity موسوم به عملیات feather را مشاهده کنید:

The post appeared first on .

ویرجین گلکتیک موفقیت ارزشمندی را در آزمایش هواپیمای فضایی خود به دست آورد

صرف یک وعده ناهار با تیم کوک در اپل پارک به مزایده گذاشته شد

صرف یک وعده ناهار با تیم کوک در اپل پارک به مزایده گذاشته شد

«تیم کوک» مدیرعامل اپل برای پنجمین سال متوالی با همکاری مؤسسه Charitybuzz این شانس را به طرفداران کمپانی اش می دهد تا یک وعده غذایی را با او صرف کرده و در محیطی نسبتاً خصوصی به گفتگو با یکدیگر بپردازند. وجه تمایز رویداد امسال این است که ضیافت فوق برای نخستین بار در مجموعه جدید «اپل پارک» برگزار خواهد شد.

برنده مزایده می تواند یک نفر دیگر را همراه خود به اپل پارک بیاورد

همچون سال های گذشته، برنده این مزایده می تواند یک نفر دیگر را نیز همراه خود بیاورد و مراسم صرف ناهار نیز حدود یک ساعت به طول خواهد انجامید. این فرد خوش شانس هزینه ای را برای وعده غذایی پرداخت نمی کند، اما مخارج حمل و نقل و تمهیدات جانبی بر عهده خود اوست.

این مزایده در تاریخ 16 ماه مه برابر با 26 اردیبهشت سال جاری به پایان می رسد و CharityBuzz ارزش تقریبی آن را یکصد هزار دلار اعلام کرده. در زمان نگارش این خبر 9 نفر در مزایده شرکت کرده اند و فعلاً بالاترین رقم پیشنهادی آنها 84888 دلار است.

البته اگر فکر می کنید مبلغ فوق برای همراهی یک ساعته با مدیرعامل ارزشمندترین کمپانی جهان بسیار زیاد است، کافیست به ارقام نهایی سال های گذشته برای موارد مشابه نگاهی بیندازید. در سال های 2013 تا 2016 تیم کوک و CharityBuzz توانستند یک وعده غذایی را به ترتیب 610000، 330001، 200000 و 515000 دلار بفروشند. تازه امسال برای نخستین بار «اپل پارک» میزبان این مراسم خواهد بود و انتظار می رود با ارقام بالاتری روبرو شویم.

گفتنیست عواید این مزایده به مرکز حقوق بشر رابرت اف. کندی می رسد که با افزایش مسئولیت های سازمانی، آموزش عدالت اجتماعی و مشارکت با رهبران حقوق بشر جهان، قصد دارد صلح و برابری را در کره خاکی برقرار سازد.

The post appeared first on .

صرف یک وعده ناهار با تیم کوک در اپل پارک به مزایده گذاشته شد

احتمال پشتیبانی از ۸ نفر در ARMS وجود دارد

احتمال پشتیبانی از ۸ نفر در ARMS وجود دارد

همانطور که می‌دانید پشتیبانی از بازی‌های شبکه‌ محلی یکی از شعارهای تبلیغاتی نینتندو برای Nintendo Switch بود. حالا به نظر می‌رسد که آنها قصد دارند این وعده‌ها را با بازی ARMS به واقعیت نزدیک کنند.

بازی ARMS یکی دیگر از آثار انحصاری Nintendo Switch است اما هنوز اطلاعات چندان زیادی از آن منتشر نشده است. نینتندو قبلا نمایشی از گیم‌پلی این بازی انجام داده است اما به جز آن تقریبا هیچ نکته‌ای در مورد این اثر مشخص نیست. همین می‌تواند گیمر‌ها را از خرید یک IP جدید که اطلاعات درستی نیز از آن در دسترس نیست، پشیمان کند.

بر اساس اطلاعاتی که امروز توسط یکی از کاربران وب‌سایت Reddit منتشر شده است به نظر می‌رسد که بازی ARMS قابلیت پشتیبانی از 8 نفر در قسمت مالتی‌پلیر را دارد. همین تعداد نیز برای بازی مالتی‌پلیر در شبکه محلی نیز در نظر گرفته شده است. نمایش‌های بازی تا به امروز فقط مبارزات 1v1 را به نمایش گذاشته بودند. باید منتظر اطلاعات بیشتر و رسمی از سمت نینتندو باشیم.

احتمال پشتیبانی از ۸ نفر در ARMS وجود دارد

آیا یادگیری بازی سازی در توان بخشی به کودکان زندانی موثر است؟

آیا یادگیری بازی سازی در توان بخشی به کودکان زندانی موثر است؟

«چیزی که به شما در کانون اصلاح و تربیت یا در مراکز جوانان متخلف یاد می دهند به هیچ وجه درباره آموزش و پرورش نیست.» دانا روجیرو محقق طی مصاحبه ای تلفنی می گوید: «موضوع درباره دست زدن به انتخاب های بهتر نیست. همه چیز صرفاً به لفاظی های تصنعی محدود می شود و بعد آنها شما را به همان سیستمی باز می گردانند که از آن خارج شده بودید.» روجیرو به تازگی Project Tech را آغاز کرده است؛ برنامه ای با هدف آموزش طراحی بازی به جوانان زندانی و کمک به شکستن این چرخه.

Project Tech برنامه ای است که می خواهد به جوانان کم سن و سال یاغی، در یافتن آینده ای بهتر از طریق طراحی بازی کمک کند. با استفاده از ابزارهای ساده ای مانند Twine و Scratch برای طراحی بازی های کوتاه درباره مشکلات دنیای واقعی، Project Tech مهارت های پایه در نوشتن سناریو، برنامه نویسی، هنرهای بصری و همکاری با دیگران را به مشارکت کنندگان برنامه آموزش می شود.

این برنامه قرار نیست چگونگی ساخت کال آو دیوتی بعدی یا ماینکرفت را به جوانان آموزش دهد، اما می تواند راهی درگیرکننده و تازه برای یادگیری مهارت های کارآمد و همکاری با همان سیستم های اجتماعی باشد که آنها را روانه زندان کرده است.

در حالی که Project Tech در دانشگاه پردو واقع در ایندیانا شروع به کار کرد، روجیرو و همکار اصلی اش، کارمندی جوان به نام لارا گرین در حال اجرایی کردن آن در مراکز امنیتی کودکان بریتانیا هستند؛ جایی که خود نیز در آن سکنی گزیده اند. مراکز امنیتی کودکان برای افرادی بین سنین 10 الی 16 سال طراحی شده که به خاطر جرائم متفاوت، گناهکار شناخته شده اند.

این مراکز آموزش و پرورش را در اولویت قرار می دهند، برخلاف مراکز جوانان متخلف که آموزش را یک امتیاز -و نه حق هر فرد- تلقی کرده و کودکان را برای اکثر اوقات روز، در اتاق هایشان حبس می کنند. روجیرو و گرین بیشتر مشغول کار در مراکز امنیتی کودکان هستند اما آنها همچنین همکاری های ابتدایی را با تاسیسات جوانان متخلف واقع در ولز آغاز کرده اند.

در چپ: لارا گرین – در راست: دانا روجیرو

Project Tech برخلاف برنامه فعلی که از کامپیوترها استفاده می کند، براساس ترغیب مشارکت کنندگان به طوفان های فکری و طراحی نسخه های آزمایشی روی سطوح فیزیکی آغاز به کار کرد. توسعه دهندگان بازی گاه از مداد و کاغذ برای یادداشت مسائلی چون حرکت دادن یک شی و شبیه سازی چگونگی کارکرد یک بازی استفاده می کنند، اما روجیرو توضیح می دهد که وی مجاز به چنین کاری نیست.

«ما نمی توانیم به آنها خودکار، مداد، قیچی یا هرچیز مشابهی را بدهیم، چون ممکن است اقدام به ساخت یک سلاح کنند.» وی ادامه می دهد: «ما باید این کار را با آنچه که آنها اجازه اش را می دهند انجام دهیم، که غالباً به ماژیک های نرم و وایت بردهایی که به دیوار میخ شده اند محدود می شوند.»

بنابراین و در عوض، آنها طوفان فکری کرده و به ساخت درخت های منطقی برای نمایش دادن چگونگی عملکرد انتخاب ها در بازی ها روی می آورند. آنها همچنین باید پیش از ارائه توضیحات دشوار مربوط به داستانی سرایی درباره مردی که توسط نوجوانان به قتل رسیده است، به تمرین های تیم-سازی بپردازند. آغاز کار می تواند بسیار سخت باشد.

اما بعد از این معرفی کلی، مشارکت کنندگان طی چند هفته آتی به برنامه ریزی و یادگیری بازی سازی در موتورهای بازی سازی ساده مانند ابزار تعاملی Twine و آموزش زبان برنامه نویسی ساده ای به نام Scratch روی می آورند. مشارکت کنندگان، بازی ها را در این برنامه ها براساس زمان بندی ارائه شده از سوی روجیرو و گرین می سازند.

«[هدف این است که] آیا تو می توانی یک بازی درباره مشکلات اجتماعی که سبب شد به زندان بیفتی بسازی، و می توانی آن را برای شخصی کوچکتر از خودت توسعه دهی؟» روجیرو می گوید: «ما آنها را با گفتن چنین عباراتی ترغیب می کنیم، “به عموزاده هایت فکر کن. به برادر و خواهر کوچک ترت فکر کن. می خواهی چه چیزی درباره دلایلی که تو اینجا هستی را به آنها آموزش دهی تا آنها نیز اشتباهاتت را تکرار نکنند؟”»

روجیرو می افزاید که وی با جوانان زندانی مختلفی کار کرده که به دلایل متفاوت، از سرقت اتومبیل و حمل مواد مخدر گرفته تا سرقت مسلحانه به زندان افتاده اند. با این حال انتخاب، قلب تپنده تقریباً تمام بازی هایی است که آنها می سازند؛ چرا که Twine، یکی از ابزارهای اصلی آنها، بسیار برای ساخت بازی های داستان محور و مبتنی بر انتخاب مناسب است.

روجیرو به عنوان مثال به بازی The Run اشاره می کند که درباره افرادی است که از زندان آزاد شده و بار دیگر به زندگی خلافکارانه بازگشته اند؛ براساس انتخاب ها، این افراد ممکن است جان خود را از دست داده یا مجدداً روانه زندان شوند.

بازی دیگری نیز ساخته شده که Make a Choice Driver نام دارد و در آن با تبعات رانندگی غیرمسئولانه پس از سرقت اتومبیل مواجه می شوید. این تبعات می توانند از حکم 20 سال زندان بعد از تصادف با یک شخص یا فلج شدن پس از تصادف با اتومبیلی دیگر متغیر باشد. بازی در غایی ترین حالت تاکید دارد که بهترین انتخاب، عدم سرقت اتومبیل از همان ابتدا بوده است.

روجیرو همچنین درباره بازی دیگری به نام The Escape صحبت می کند که درباره تلاش پسری برای نجات خواهرش است؛ دخترکی که قربانی آزار والدین خود شده. این بازی به جای Twine، با Scratch ساخته شده و به گفته روجیرو، شباهت هایی به زلدا دارد. «شما در خانه به اطراف می دوید و باید از برخورد با یک زن جادوگر جلوگیری کنید. شما باید دخترک را نجات دهید و دخترک دائماً می گوید “کمکم کن، کمکم کن، کمکم کن” و پا به فرار می گذارد. بعد از نجات دخترک، به بخش های مختلف خانه می روید تا متعلقاتش را بردارید، سپس به همراه وی از خانه فرار می کنید.»

وی می گوید که کودکان زندانی بازی هایی درباره ریختن زباله، فرار از دست پلیس و قلدری سایبری نیز ساخته اند. در تمام موارد، هدف روجیرو این است که کودکان به جای تعامل با موضوع مورد بحث، با سیستم های اجتماعی پیرامون خود تعامل داشته باشند.

وی اعتراف می کند که گاهی تشخیص میزان تاثیرگذاری روی کودکان سخت است. مراکزی که Project Tech در آنها فعالانه دنبال می شود، به زعم روجیرو رویکردی شبیه به «هویج روی چوب» در پیش گرفته اند. اگر کودکان بزهکار به خوبی رفتار کنند، می توانند به موسیقی گوش سپرده یا پوسترهایی را در اتاقشان نصب کنند. اما اگر رفتار خوبی نداشته باشند، این امتیازات از آنها گرفته می شود.

روجیرو می گوید پیغام این رویکرد آن است که اگر شما قوانین را دنبال کنید، مردم از شما خوششان می آید و زندگی خوبی خواهید داشت؛ مدرسه خوب است، مواد مخدر بد و غیره. آموزشی که این کودکان دریافت می کنند بسیار تکراری و تقلیل یافته است و روجیرو اعتقاد ندارد که به نفع کودکان باشد. او نگران است Project Tech برای کودکان تحت تعلیم، چیزی بیشتر از یک لفاظی توسعه یافته تر -نسبت به سیستم آموزشی رایج این مراکز- نباشد.

«وقتی ما با آنها صحبت می کنیم و وقتی آنها بازی هایی طراحی می کنند، نمی دانیم که داریم به چه دستاوردی می رسیم.» وی ادامه می دهد: «ما نمی دانیم که در حال رسیدن به چیزی هستیم که آنها واقعاً باورش دارند یا آنها فکر می کنند باید دست به طراحی این بازی ها بزنند تا [در مراکز امنیتی کودکان] موفق باشند. این مراکز بسیار به علوم بدیعی و رفتارشناسی پایبند هستند و شیوه آموزش کودکان نیز بر همین اساس شکل گرفته.»

اگرچه مراکز امنیتی کودکان پر از افرادی جوان است، اما آنها کماکان زندانی به حساب می آیند. در نتیجه، Project Tech همیشه به صورت روان دنبال نمی شود. «[این مراکز] پر هستند از مجادلات داخلی.» روجیرو توضیح می دهد: «آخرین باری که پروژه را دنبال کردیم، به هشت کودک برای شروع دسترسی داشتیم. اما خیلی زود به خاطر دعوایی [میان کودکان] و فحاشی و چیزهایی از این دست، تعداد به 5 نفر رسید.»

وی اشاره می کند که کودکان به هنگام آموزش ناامید و عصبانی می شوند، و کار به جایی می رسد که شروع به پرتاب صندلی به طرف دیگران می کنند. یک بار، روجیرو و گرین مجبور به پایان دادن به برنامه خود شدند چون یک نفر به آموزگار حمله ور شد و خون در تمام اتاقی که قرار بود از آن استفاده کنند جاری شد. «این ها کودک هستند» روجیرو با توقفی طولانی می گوید: «اما آنها کودکان خطرناک هستند.»

به همین دلیل و به دلایل دیگر، Project Tech با مشکلاتی مواجه می شود. روجیرو و گرین می خواهند برنامه خود را گسترش دهند، اما در حال حاضر آنها کارمندان کمی دارند و در کنار مدیریت پروژه، به صورت تمام وقت مشغول کار هستند. آنها به دنبال دریافت وام هستند تا بتوانند افراد بیشتری را درگیر پروژه کنند، اما با فعالیت در چنین ابعاد کوچکی، نمایش دادن موفقیت پروژه و میزان تاثیرگذاری آن تقریباً غیرممکن تلقی می شود.

با وجود تمام این مسائل، روجیرو باور دارد که Project Tech می تواند تفاوت ایجاد کند. او فکر می کند که بازی ها می توانند به گونه ای بر جوانان محبوس تاثیر بگذارد که سخنان نمی توانند. وی تاکید می کند که کودکان از زندگی نمره ردی را نگرفته اند، بلکه این سیستم است که موجب شکست آنها می شود.

«آنها کودکانی احمق نیستند.» روجیرو می گوید: «آنها واقعاً احمق نیستند. آنها به شدت در مشکل هستند و به خاطر همین، از مدرسه عقب افتاده اند. آنها از چیزهایی عقب افتاده اند که من آنها را روابط اجتماعی و روابط احساسی می خوانم، و آنها نمی توانند بگویند “من به کمک نیاز دارم”. و وقتی آنها از زندان بیرون می آیند و به مدرسه می روند، صرفاً به جایی بر می گردند که پیش تر بودند. ما هیچوقت کمکی که به آن نیاز دارند را فراهم نمی کنیم.»

با این حال، بازی ها می توانند کودکان را هیجان زده کنند و در آموزش مهارت های واقعی، به جای مهارت های واهی موثر هستند. این خود یک شروع است؛ شروعی بسیار خوب از نظر روجیرو.

وی در گزارشی می گوید گرچه کودکان از عدم توانایی خود در ساخت بازی های مشابه به Grand Theft Auto  مایوس می شوند، تجربه بازی سازی سبب می شود تا خارج از چارچوب فکر کنند. یکی از آن کودکان اعتراف می کند که به وجود آوردن انتخاب های گوناگون در یک داستان، به مراتب از آنچه انتظار داشت چالش برانگیزتر است. یک نفر دیگر، محیط پروژه را به مراتب درگیرکننده تر و غیر تهدیدآمیزتر از شیوه آموزشی مراکز امنیتی کودکان می داند.

کودکان می گویند: «این بهتر از رفتن به مدرسه است و من می توانم بدون اینکه بر سرم فریاد زده شود، روی بازی کار کنم.» برای دیگران نیز، تمام پروسه بازی سازی تعجب برانگیز به حساب می آید؛ آنها باید عضله ای را به حرکت در آورند که تا پیش از این نمی دانستند اصلاً وجود داشته است.

یکی از کودکان بعد از اتمام پروژه می گوید: «من درباره داستان سرایی بازی یاد گرفتم و دو بازی ساختم، فکر نمی کردم بتوانم چنین کاری انجام دهم.»

و یکی دیگر توضیح می دهد: «اتفاقات زیادی برای من افتاده است و من هم کارهای زیادی انجام داده ام. شاید حالا که می دانم چگونه کار می کنند، بتوانم بازی های بیشتری بسازم.»

The post appeared first on .

آیا یادگیری بازی سازی در توان بخشی به کودکان زندانی موثر است؟